Blote voeten schuiven zich schommelend in het natte zand
Er bestaat nu alleen de vorm van de porie In de welvingen van cement

Zo leert de vis de aanwezigheid
Van de wandelaar
Zo vergist de kwal zich in het heilzaam pad
Van het water naar het wad

Ik tredsleep mijn voeten mank
Omdat de gedachte aan water me zwartgallig maakt

Onstuimigheid valt de denker ten deel
Vanaf het aanbreken der eenzaamheid

En fel de wind zand goochelend langs de branding
Nu en dan onderbroken door onverstoorbare dingen die niets doen

Er slechts zijn als monument in een tijd
Zoals daar zijn een gele laars een afgebroken staalkabel een gescheurd deksel

Het staketsel van een vlieger waarvan de naam
De kwade geest op sleeptouw nam, eens

Ik kijk naar het zeil
De mond van de draak hangt er verscheurd en belabberd bij

Geen wonder, denk ik
Dat de naam van de pasgeborenen wonderschoon geschonden wordt

De impotentie van het dwaallicht toont zich onbarmhartig

Ik haal voorzichtig het lijk uit het zand vandaan

En leg het teder neer Zo mooi, niet?

Die kleuren van een oud bestaan, die geknakte botten, de levenslijn gebroken

Onder het gewicht van de noordelijke winden verdween misschien wel elk gerucht over de geboorte, over de naam

Het lot der boze goden is droevig in de heerschappij van high tech ratio
Er is geen plaats meer voor hen, mijmer ik

De zoon gaat onder, verveeld want begeleid door een grote grijze wolk
De schaduwen groeien langs het golvende zand, de duinrand omhoog

Wie zegent zijn kind nog, wie behoedt het voor de kwade stroom
Anders dan met een vrome wens?

Erik Nout

http://www.niettussenderegels.nl/